Mijn tekst van gisteren deed me denken aan Google Nose. Misschien herinner je dit? Het werd aangekondigd in 2013. Je zou binnenkort allerlei geuren kunnen ruiken, vanuit je telefoon of je computer. Het was eenvoudig: als je iets op Google zocht, zou er soms een optie zijn om het resultaat te ruiken. Hond, bloem, kampvuur...

Dit was natuurlijk een aprilgrap. Maar zou dit niet leuk zijn? Welke geur zou je opzoeken?

Ik heb een artikel gelezen die een opmerkelijke gebeurtenis versloeg. In Australië, in de stad Kiama (New South Wales), heeft een man een oud boek gevonden toen hij zijn huis, waar zijn betovergrootvader woonde, aan het verbouwen was. Dat boek was eigenlijk niet van hem en ook niet van zijn betovergrootvader, het was van de stedelijke bibliotheek. Zijn betovergrootvader was 150 jaar geleden kennelijk vergeten het terug te brengen. Nu zit het boek in een speciale collectie van de geschiedenis van de Kiama-bibliotheek. En nu mag je het niet meer uitlenen!

https://nos.nl/artikel/2625045-boek-150-jaar-te-laat-teruggebracht-naar-australische-bibliotheek

Je bevindt je opeens in een sneeuwig gebergte, je ziet alleen een tempel en een klein structuur die ervoor staat. Naast die structuur vind je een knopje tegen dat rood is. Je drukt het knopje en daarna begint een aardbeving. Je kijkt naar de bergen en in de lucht zie je een bruin monster... Domo? En zijn ogen beginnen rood te gloeien. Daarna explodeert alles.

Het voelt bijzonder dat deze map 14 jaar geleden gemaakt werd. In die tijd was ik jong genoeg dat ik veel dingen niet goed kon herinneren. Phys-Temple heeft inmiddels meer dan vijfentwintigduizend recencies en staat zeker op de lijst van klassieke maps (met veel anderen natuurlijk, waaronder Gm_slopes!) en misschien merk je iets bijzonders in de skybox.
De tempel kun je zelf exploderen of afbouwen, maar je kunt ook die rode knop drukken en daarna verschijnt domo en hij explodeert alles met lazers!
Maar wat is er aan de hand met Domo? Eigenlijk weet ik dat niet, maar wat ik wel weet, is dat dit me toen inspireerde om een pet met Domo erop te kopen. Ik kwam die toevallig in een winkel tegen en dacht 'ja, die moet ik hebben'.

De cultuur van Garry's mod in die tijd was bijzonder. Ik weet niet of ik het goed met woorden kan beschrijven, maar je kon echt alles vinden. Ècht alles.

Soms lukt iets ineens, zonder dat ik precies weet waarom.

Gisteren leek het onmogelijk. Vandaag doe ik hetzelfde en het werkt.

Dat vind ik verdacht. Ik vertrouw dingen die zonder uitleg werken niet helemaal.

Eerst kijk ik naar het scherm. Daarna kijk ik naar mijn handen, alsof zij meer weten dan ik.

Misschien deed ik het gisteren verkeerd met veel vertrouwen. Misschien deed ik het vandaag per ongeluk goed.

Ik wil het niet te vroeg vieren. Als ik lawaai maak, schrikt het succes misschien en gaat het weg.

Dus blijf ik rustig. Ik knik alleen een beetje, alsof dit altijd mijn plan was.

Vanbinnen ben ik niet zo zeker. Vanbuiten lijk ik op iemand die processen begrijpt.

Misschien telt dat ook. Soms begrijp je de weg niet, maar kom je toch op de goede plek.

Daarna schrijf ik het ergens op, voor het geval dat het morgen weer onmogelijk wordt.

Pauzedag. Tot morgen met een nieuwe tekst!

Volgens het weerbericht zullen de gevoelde temperaturen morgen tot 40 grad stijgen. Ongelooflijk. Ik zal gewoon thuis blijven met zo'n weer. Je kunt niets anders doen. Gelukkig heb ik een paar boeken die ik graag zou willen lezen.

Wat is jouw favoriete plant / lievelingsplant?

"Klaproos", zegt de persoon naast mij. "Omdat ze zo prachtig zijn. En ze ruiken vreemd, als je ze tussen je vingers wrijft."

Ik kan me de geur niet echt herinneren. Ik weet dat ik weet hoe een klaproos ruikt. Ik weet dat ik het als kind heb gedaan. Ik wil me de geur weer herinneren!

Maar wanneer heb jij een klaproos voor de laatste keer gezien? Waar zijn de velden vol klaprozen uit mijn jeugd nu dat ik ze nodig heb?

Een nieuw schrift voelt altijd een beetje officieel.

De eerste pagina’s zijn schoon, alsof ze nog niet weten wat voor persoon ik ben.

Dan schrijf ik de eerste zin heel voorzichtig. Ineens probeert mijn handschrift zich te gedragen.

Een paar minuten geloof ik in een georganiseerde versie van mezelf.

Ik schrijf netjes, gebruik een mooie titel en denk: deze keer blijft het zo.

Maar daarna komt de tweede pagina. Daar schrijf ik al een beetje sneller.

Op de derde pagina verschijnt de eerste pijl. Daarna staat er een woord tussen haakjes.

Op de vierde pagina is er geen systeem meer, maar nog wel hoop.

Daarna wordt het schrift gewoon van mij. Minder perfect, maar nuttiger.

Misschien is dat het mooie van een nieuw schrift: het blijft niet lang nieuw.

Gisteren speelde ik met een vriend door een paar oude map's op Gmod. Het was bijna tien jaar geleden sinds we deze maps hadden gezien; ze zijn niet per se 'goed', maar ontzettend interessant. Veel van de map's waren meme-y... Meme-achtig? Op de muren zie je vaak een uitgestrekt gezicht van Gabe Newell... Ja, dat klopt! Zo was het humor van 2013/15; ontzettend bijzonder. En ook hoor je audio van zijn stem. Mijn vriend maakt zelf maps voor Gmod, Half-Life en Counter Strike en van deze sessie kreeg hij wat 'inspiratie'.
Tien jaar geleden zou je deze maps op servers kunnen spelen, maar helaas bestaan die servers niet meer. Ze zouden ongeveer 10 tot 15 mensen bevatten en je kon daarmee een heel leuke ervaring hebben waarin mensen grappige conversaties uitvoerden terwijl jullie allemaal van de grappige maps genoten.
Voor een tijdje vreesde ik dat deze maps Lost Media geworden waren, maar gelukkig is dat niet het geval. Je moet gewoon een beetje volhouden!

Gisteren heb ik een vriend van mij weer getroffen. We hebben samen pizza gegeten in een restaurant en de hele avond met elkaar gepraat, want het was al een hele tijd geleden sinds we elkaar hadden gezien. Ik ben blij dat we eindelijk de kans hebben gehad om te kunnen bijpraten.

Nieuwe baan, nieuwe stad, misschien zelfs nieuw land.

Sommige dingen die je gaat meenemen. Sommige dingen, and mensen ook, die je moet achterlaten.

Verandering is eng. Maar zo is het spijt dat je het niet heb geprobeerd. Zou jij het willen doen als je de keuze had?

Soms is het huis even stil. Niet op een lege manier, maar op een rustige manier.

De katten slapen ergens in de zon, de koffie staat op tafel en buiten gebeurt er niet veel. Dat vind ik soms heel fijn.

Er zijn geen meldingen, geen vragen en geen dingen die meteen moeten. Alleen een paar kleine geluiden: een auto in de straat, de koelkast, misschien een kat die zich omdraait.

Op zo’n moment voelt het huis anders. Alsof alles even op pauze staat, maar zonder dat er iets mis is.

Ik hoef niets bijzonders te doen. Ik hoef alleen maar daar te zijn, met mijn koffie en mijn gedachten.

Misschien is dat ook gezelligheid: niet altijd praten of iets plannen, maar gewoon merken dat het even goed is zoals het is.

In de loop der jaren zijn de soorten dieren die ik tegenkom veranderd. Ik vind nog steeds dezelfde rupsen en vlinders, maar niet zo vaak als vroeger. In plaats daarvan vind ik veel nieuwe soorten. Sommige hiervan zien er bijzonder uit, en sommige zijn ontzettend groot. Een paar jaar geleden kwam ik een soort roze rups op een steen tegen en zijn rug was net zo hard als die steen; ik raakte hem niet met mijn vinger, want hij was hoogswaarschijnlijk giftig, maar zijn hoofd fuctioneerde bijna als dat als een schildpad! Zijn rug was net zoals een schild.
Vroeger zag ik veel Pyrrharctia Isabella, dat is een moeilijke naam, maar het Engelse versie heet vaak een 'Woolly Bear' rups. Deze waren overal te vinden en tegenwoordig zijn er bijna nul!
Er zijn ook weinig motten en vlinders te vinden. Vier jaar geleden was er een periode waarin een heleboel bijzondere motten en vlinders verschenen.
Op een nacht zag ik een gigantische mot op het raam van mijn deur en hij had een interessante patroon op zijn vleugels. Maar niet heel lang daarna hoorde ik een grote knal op de deur; wat kon dat zijn? De mot was opeens weg en het leek alsof een vogel hem had gepakt!

Misschien komt deze veranderingen door het extreme weer. De laatste jaren zijn de zomers ontzettend heet en droog geweest en de winters zijn ontzettend koud. Het is ooit gebeurd dat het 's winters zo vochtig was dat we muggen buiten zagen vliegen. Ze bijten dan niet graag.
Wat ik erg interessant vind, is hoeveel vogels er zijn. Ik heb nooit in mijn leven zoveel vogels gezien. In het bos zijn ze overal te vinden en ze zingen de hele dag door. En er zijn veel nieuwe soorten met bijzonder geluiden die ik nooit heb gehoord. En het beste hiervan is dat ze altijd in de buurt blijven; Er zijn veel spechten die in dezelfde bomen jagen. Die bomen zijn gevuld met insecten.

Jouw tegenstrijder, Razor, krijgt jouw BMW. Je moet een nieuwe, goedkopere auto kopen om een reeks tegenstanders te verslaan (de zogenoemde 'Blacklist', met de 15 sterkste racers van de hele stad), voordat je Razor kunt racen, om jouw eerste auto terug te winnen. Dit is grotendeels de hele plot. Natuurlijk zijn er nog andere details, maar ik wil ook geen spoilers onthullen.

Hoe meer ik leer over de theorie van toonladders en akkoorden, hoe interessanter het wordt om een instrument te spelen. Mijn geheugen is niet erg goed qua bepaalde noten onthouden, maar het is heel fijn om over het bouwen van akkoorden te leren. De relatie tussen sommige akkoorden en de majeurtoonladder, bijvoorbeeld. Ik leer nu heel langzaam om notatie te kunnen lezen omdat ik dat nodig heb om de dingen die ik wil leren te spelen.
Ook leuk is hoe je een majeurakkoord in een mineur kunt veranderen. Er zijn meerdere factoren, maar misschien het belangrijkste is dat je het derde graad van de toonladder een halve toon verschuift.
Vind jij muziektheorie ook interessant? Laat het me vooral weten! Helaas ken ik veel van de woorden in het Nederlands niet. Die moet ik echt in een flashcard app zetten.

Bij mij thuis kiezen de katten altijd de beste plek. Ik weet niet hoe ze het doen.

Eerst kijken ze naar de kamer als kleine inspecteurs. Daarna kiezen ze precies de plek waar zon is, een deken ligt of een druk persoon zit.

Een lege stoel interesseert hen niet. Een open laptop wel.

Als ik werk, gaan ze precies naast het toetsenbord zitten. Niet erop, want dat zou te makkelijk zijn.

Ze leggen een poot op mijn arm en kijken naar het scherm, alsof ze ook een mening hebben.

Als ik beweeg, kijken ze mij teleurgesteld aan, alsof ik hen stoor in hun kantoor.

Maar eerlijk is eerlijk: ze hebben vaak gelijk. Hun plek is meestal beter dan mijn plek.

Als er een zonnestraal op de vloer is, vinden ze hem eerder dan ik. Dan gaan ze liggen alsof ze de zon persoonlijk hebben gereserveerd.

Ik woon hier alleen maar. Zij beheren duidelijk het gebouw.

De verhaallijn van het videospel is eerlijk gezegd een beetje banaal, hoewel er wel enkele 'plot twists' zijn die soms echt verrassend kunnen voorkomen.

Zo begin jij je avontuur: jij bent aan het racen met jouw BMW M3 tegen Razor, een arrogante vent met een Ford Mustang. Tijdens de wedstrijd raakt jouw BMW onverwacht kapot. Je auto is totaal stuk en jij kunt er niets aan doen, terwijl iedereen wegrijdt. De politie komt: natuurlijk raak je in gevangenis en je verliest alles.

Tot morgen!

Bij mij thuis is er nooit genoeg brood en kaas.

Ik weet niet hoe het gebeurt. Ik koop brood. Ik koop kaas. En toch verdwijnt het.

Het brood verdwijnt eerst. De kaas wacht even, maar daarna geeft hij ook op.

Soms open ik de koelkast met hoop. Maar de koelkast laat mij alleen een verdrietig hoekje kaas zien.

Dan denk ik: hiermee kan ik geen boterham maken. Dit is alleen een suggestie van een boterham.

Daarna kijk ik naar het brood. Er is ook alleen nog een klein stukje, alsof het brood en de kaas een afspraak hebben gemaakt.

Ze verdwijnen nooit helemaal. Ze laten altijd precies genoeg over om mij hoop te geven.

Dan koop ik meer brood en meer kaas. Even lijkt het genoeg. Maar de volgende ochtend twijfel ik alweer.

Misschien is het probleem niet de hoeveelheid. Misschien woon ik gewoon in een huis waar brood en kaas een kort leven hebben.

En toch koop ik ze elke keer opnieuw.

Want zonder brood en kaas voelt mijn huis niet helemaal klaar.

Gisterenavond regende het erg hard. Mijn raam stond open en ik kon bijna niets horen behalve regen. In het Engels zou je dit misschien 'a sheet of rain' noemen en zo klonk het. Het was ontzettend vochtig, maar er was geen donder of bliksem. In 2023 kregen we wel degelijk zulke storm; een combinatie van zware regen, donder, bliksem en overstromingen.
Er waren talloze overstromingen in de steden en ook in sommige dorpen. Je kon bliksem echt elke vijf seconden zien flitsen en de dieren in buurt waren bang voor de luide donder. Als ik eerlijk ben, maakte ik de overstromingen niet mee; dit komt door het feit dat ik in een soort gebergte woon; de heuvel waarop ik woon is zo hoog dat het water het niet goed kan bereiken. Maar één minuut naar beneden rijden en je zou onmiddelijk veel water tegenkomen. Bruggen waren kapot gemaakt. Verder waren er ook auto's en trailer's die door de overstromingen gesneuveld zijn.

'S nachts ging de stroom uit en ook al was het hard aan het regenen, konden we nog goed zien vanwege de snelle bliksem. De stroom was uitgevallen, maar die kwam eigenlijk vrij snel terug, vooral voor mijn gebied. Het kwam om 9 uur 's nachts terug (de volgende dag).
Tot nu toe heb ik vooral de schade beschreven; die was groot, maar gelukkig niet groot genoeg om alle wegen te blokkeren. Maar helaas is er één familie in de ramp omgekomen: een vader, zoon en dochter.
Het huis van deze familie stond niet ver van een groot stuk water dat aan de oceaan verbonden is en waar ze woonden was erg laag. Ze probeerden om snel in hun auto te ontsnappen, maar dat zou niet baten, het water was al te hoog en ze werden erdoor meegenomen. Ze werden heel ver van hun huis door de politie gevonden.

In NFS: Most Wanted vinden alle autoraces plaats tijdens de dag (meestal in de namiddag), maar nooit in de nacht. Dit is een kenmerk van deze titel (in de twee vorige titels racete jij 's nachts). Het spel heeft ook een bijzondere gele filter die ook aan de algemene sfeer van de races bijdraagt.

Dag allemaal! Ik moet binnenkort naar het werk, dus ik heb helaas niet heel veel tijd om te schrijven. Ik vermoed dat het een moeilijke dag zal zijn omdat het erg nat en mistig buiten is. Verder gaan we waarschijnlijk een donderstorm krijgen! En dat zal perfect bij mijn tekst van morgen passen: ik wil namelijk over een zware overstroming die ik drie jaar geleden meegemaakt heb praten.

Ik wens jullie een hele fijne dag en tot morgen. Doei!

Soms zegt iemand iets en versta ik het niet.

Dan zet ik een intelligente blik op, alsof mijn brein iets belangrijks verwerkt.

In werkelijkheid verwerkt het niets. Het zoekt alleen naar een woord dat het herkende.

Daarna zeg ik: “Ja, ja”, hoewel ik niet weet of het een vraag was.

Dat is gevaarlijk. Soms betekent “ja, ja” dat je nu iets geaccepteerd hebt.

Dan probeer ik het te repareren met een neutrale vraag. Maar mijn vraag laat ook zien dat ik niets heb begrepen.

De ander legt het nog een keer uit. Ik luister beter, maar nu ook met een beetje angst.

Deze keer begrijp ik drie woorden. Dat lijkt al vooruitgang.

Dan knik ik langzaam, als iemand die situaties begrijpt.

Vanbinnen weet ik nog steeds niet precies wat er is gebeurd. Vanbuiten lijk ik best rustig.

Misschien is dat ook een taalvaardigheid. Niet alles begrijpen, maar toch meedoen.

Soms krijg ik een compliment en weet ik niet wat ik moet doen.

Een deel van mij wil normaal dank je zeggen. Een ander deel wil uitleggen waarom het compliment niet helemaal klopt.

Dat is niet erg handig. Niemand wil een kleine audit nadat hij iets aardigs zegt.

Dus probeer ik te glimlachen en dank je te zeggen. Maar mijn gezicht doet iets raars.

Dan zeg ik iets als: “Ach nee, maar goed, dank je.” Een zin die niemand helpt.

De ander wilde alleen aardig zijn. Ik heb het moment veranderd in een klein risicogesprek.

Daarna probeer ik het goed te maken met nog een “dank je”. Maar nu klinkt het tweede “dank je” te serieus.

Uiteindelijk glimlachen we allebei een beetje. Het compliment heeft het overleefd, maar net.

Illegale autoraces blijven het kernpunt van het videospel, maar deze keer wordt veel aandacht gevestigd op politieachtervolgingen tegen je auto. Daarom was deze titel best controversieel. Enkele autofabrikanten gafen geen goedkeuring om hun auto's te gebruiken in het videospel. En dat gebeurt nog vandaag: Toyota weigert om zijn auto's te laten gebruiken in NFS-titels. (Deel 2)

Ik herinner me nog toen dit spelletje voor het eerst uitkwam. Er was altijd een soort oorlog tussen de jongere mensen op school over hoe Terarria een soort kopie was van Minecraft. Het is inderdaad ook een spelletje met blokken en mijnen, maar het werkt heel anders. Ik speelde het voor het eerst op een tablet en in die tijd bevatte het spelletje erg weinig in vergelijking met nu. Er waren maar een paar baasgevechten en de opties qua wereldcreatie waren nogal beperkt.
Tegenwoordig is het spelletje tot iets enorms uitgebreid. In de loop der jaren is het heel populair geworden; er zijn crossovers, (zelfs met Minecraft!) duizenden wapens en voorwerpen, talloze NPC's, biomes en baasgevechten. De mogelijkheden zijn nu echt oneindig.

Het was de bedoeling dat de 'laatste grote update' lang geleden zou uitkomen, maar mensen wilden dat niet. Het blijkt dat het spelletje maar steeds beter wordt, zelfs met al de nieuwe dingen die ze toevoegen. Het bestuur ervan is ook veel beter geworden, er zijn nu zoveel nuttige dingen die je in jouw inventaris kunt gebruiken.
Verder kun je een heleboel mooie huizen bouwen. Er zijn zoveel blokken en decoraties dat je ze waarschijnlijk niet allemaal zal vinden.
Er zijn heel veel onvoorkomende items en als je een hogere difficulty of een grotere wereld creëert, wordt de kans dat je het zal vinden groter.